Sinds kort is de babyboom in de Schinveldse bossen van start gegaan!

Helaas verdwijnt onze stadskudde uit het Maastrichtse straatbeeld. We hebben ons de afgelopen 2 jaar enorm hard ingezet om samen met onze stadskudde de natuurterreinen in en rond Maastricht te verbeteren en de biodiversiteit te vergroten. Wij willen iedereen die de stadskudde in Maastricht op welke manier dan ook heeft gesteund enorm bedanken voor de afgelopen twee jaar. We gaan de wandelingen met de kudde door de stad enorm missen, net als alle betrokken inwoners die ons hebben geholpen en altijd enorm enthousiast waren zodra de kudde weer in hun buurt verscheen. Tot onze grote treurnis nemen wij afscheid van onze geliefde stadskudde en 2 TOP herders welke op korte termijn ons bedrijf gaan verlaten.

Vandaag starten wij in opdracht van Natuurmonumenten met het kuddebeheer van de Schotse Hooglanders in natuurpark Roode Beek, beter bekend als de Schinveldse bossen. Het gebied is zo'n 250 hectare groot en er lopen ongeveer 80 Hooglanders verdeeld in 3 sociale groepen. De runderen zijn jaarrond aanwezig in het gebied, waar ze met hun (graas)gedrag voor de nodige dynamiek zorgen in het gebied. Het betreft een afwisselend gebied met een grote variatie aan naaldbossen, loofbossen, kruidenrijke graslanden en beekdalen. Ook is dit het leefgebied van de kleine ijsvogelvlinder vanwege de wilde kamperfoelie die op veel plekken de bosbodem bedekt. 

Telkens als de schapen aan het werk zijn op de hoge fronten verbazen wij ons over hoe natuur, cultuur en historie samen komen in dit gebied midden in het centrum van Maastricht.De hoge fronten in Maastricht zijn een overblijfsel van de vestingwerken, welke dienden om in roerige tijden de stad Maastricht te beschermen tegen bezetters, zoals de Fransen tijdens het beleg van Maastricht door de Franse koning Louis de XIV. Door lange periodes van vrede in de tweede helft van de 19e eeuw besloot de stad het grootste gedeelte van deze vestingwerken op te heffen, waardoor uitbreiding van de stad Maastricht mogelijk werd. Een klein geïsoleerd stukje, nu aangeduid als de Hoge & Lage fronten, zijn ongemoeid gelaten.In periodes toen Maastricht nog een echte vestingstad was, Maastricht werd vaak aangeduid als een onneembare vesting, werd er al begraasd met vee. Zo bleef het slagveld overzichtelijk. Wel werden er op strategische punten soorten als braam, hondsroos en heggen aangeplant, die het de vijand moeilijker moest maken vanwege de stekels en doorns die deze planten dragen. Door de langere intensievere begrazing en het hooien verschraalde de grond en ontwikkelde zich ook in deze tijd al een glanshaverhooiland. Na het opheffen van de vestingwerken bleven deze tegenwoordige genoemde 'Hoge Fronten' ongemoeid. Lange tijd werd hier niet naar omgekeken en het raakte dan ook onderkomen en verruigde sterk met ruigtevegetatie en struik- en boomvormers.In 1992 werden deze hoge fronten aangemerkt als beschermd natuurgebied, waardoor men aan de slag ging met het herstellen van dit bijzondere terrein. Tegenwoordig worden glanshaverhooilanden met soorten als knoopkruid, beemdkroon, kandelaartje, knolsteenbreek en pimpernel afgewisseld met ruigtes en struwelen van meidoorn en sleedoorn. Ook bieden de muren schuilgelegenheid aan de inheemse muurhagedis die in dit gebied leeft, maar ook aan bijvoorbeeld vroedmeesterpadden. Ook plantensoorten als muurleeuwenbek en tongvaren zijn afhankelijk van deze muren.

Tijdens een inventarisatieronde hebben wij een waarneming gedaan van de in Nederland zeldzame geelrandkromsprietwants. Deze wants leeft in een groot deel van Europa. De soort werd in 2018 o.a. waargenomen in het Belgische Maasdal bij Luik. De eerste waarnemingen van deze soort in Nederland op de Sint Pietersberg in Maastricht volgden in 2023. Nu is de soort door ons waargenomen in het Frontenpark in Maastricht, waar wij de begrazing met schapen uitvoeren. 

Recent hebben wij in opdracht van Bosgroepen Zuid-Nederland onderhoudswerkzaamheden uitgevoerd bij de prehistorische Vuursteenmijntjes aan de Plenkertstraat in Valkenburg a/d Geul. Deze vuursteenmijntjes zijn in 3300 v. Chr. aangelegd door jager-verzamelaars. Vuursteen was in dit tijdperk hét materiaal voor de ontwikkeling van bijlen, speren, messen en andere werktuigen. De jager-verzamelaars zochten naar lagen vuursteen in de kalkwand, waar zij schachten maakten en met een constructie van houten manden de vuursteen naar de oppervlakte takelden.